fbpx
05 Ιανουαρίου, 2020

Η Αναμονή: «Intégrée σημαίνει να είσαι μέσα. Μέσα στην κοινωνία!»

Η κοινότητα του Solomon γράφει για αυτά που σκέφτεται, ελεύθερα, σε πρώτο πρόσωπο.
05 Ιανουαρίου, 2020

Φωτογραφία G2RED

Το 1967 στη Σενεγάλη, γεννιέται ο Ντάμε. Είκοσι εννιά χρόνια αργότερα έρχεται στην Ελλάδα, στην έκθεση Θεσσαλονίκης. Και ύστερα από είκοσι δύο χρόνια, Σάββατο απόγευμα, συναντιόμαστε στην Κοραή. Νεαρός, χαμογελαστός, με ευγενικά μάτια. Κάνοντας τις πράξεις με τα ρομποτικά μαθηματικά μου, πρώτη ερώτηση που του κάνω είναι η ηλικία του. Αδιάκριτη μεν αλλά τα κουκιά δεν μου βγαίνανε.

«Είμαι 51», μου λέει.

Είναι βαμπίρ του Jarmusch ή σουπερ ήρωας της Marvel, ή το Δέντρο της Ζωής φυτρώνει στην αυλή του! Καμία άλλη εξήγηση δεν μπορεί να υπάρχει, βλέποντας το νεανικό του πρόσωπο.

Προχωρώντας την κουβέντα μας κατάλαβα ότι αυτό το πρόσωπο το κέρδισε. Το κέρδισε με την ευγένεια της καρδιάς του και την σκληρή δουλειά των χεριών του. Μα ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

«Στην Ελλάδα με έφερε ο αδερφός μου, που ζει στην Ερμιόνη. Αποφάσισα να μείνω μαζί του. Τρία χρόνια δούλευα στα χωράφια. Πορτοκάλια, ελιές, ντομάτες, ότι υπήρχε. Ήμουν χωρίς χαρτιά γιατί μέχρι το 1998 στην Ελλάδα μπορούσες να είσαι μόνο φοιτητής.»

Εν αρχή ην το χάος

…Και μετά η κοσμογονία γεννά την αρχέγονη μεταναστευτική νομοθεσία. Έτσι ο Ντάμε αρχίζει να ανανεώνει κάθε χρόνο την άδεια παραμονής έως και σήμερα που στα χέρια του κρατάει μία με δεκαετή ισχύ και περιμένει… και περιμένει… τη συνέντευξη για την πολιτογράφησή του ως έλληνα πολίτη. Μια πορεία που δεν μπορείς να την χαρακτηρίσεις και ιδιαίτερα ομαλή.

«Έχω ταλαιπωρηθεί. Έχω κουραστεί.»

Από το «τίποτα» στην άδεια παραμονής. Από «αορίστου χρόνου» στη «δεκαετία». Από την δεκαετία στην πολιτογράφηση. Μα σαν έφτασε ο καιρός να πάει η διαδικασία παρακάτω, η Χρυσή Αυγή παίρνει προβάδισμα και όλα παγώνουν. Ο Ντάμε δεν ήθελε αλλά σκεφτόταν να φύγει. Γαλλία ή Βέλγιο; Αποφασίζει να προσπαθήσει ξανά. Άλλη μια.

«Δεν ήθελα να φύγω. Έχω φίλους εδώ, έχω τον ήλιο. Με τους έλληνες ήμασταν πάντα σαν αδέρφια. Δουλεύουμε μαζί, τρώμε μαζί, μιλάμε ανοιχτά. Θέλω να ζήσω εδώ.»

Και έτσι και εγίνηκε. Δυο συνάδελφοι από την δουλειά του υπέγραψαν σαν μάρτυρες και η διαδικασία πολιτογράφησης πήρε μπρος τρίζοντας σαν προπολεμικό γρανάζι, αργά μεν αλλά πήρε. Ο Νταμε θα μείνει!

Όταν τον ρωτάω με τι ασχολείται δεν περιμένω την απάντηση ή μάλλον τις απαντήσεις που θα πάρω.

«Εδώ και πολλά χρόνια δουλεύω στην Cargo Export στο αεροδρόμιο, είναι εταιρεία ελέγχου εμπορεύματος. Κάθε δύο χρόνια περίπου μας εκπαιδεύουν για να είμαστε ενήμεροι. Μου αρέσει να μαθαίνω συνεχώς και έχω μάθει πολλά στις κατά καιρούς δουλειές μου.»

Τι άλλες δουλειές να έχει κάνει άραγε;

«Ξεκινώντας από σκούπα και φαράσι στην οικοδομή, έμαθα και βάζω πλακάκια, να χειρίζομαι γερανό, να βάφω, να κάνω ηλεκτροκόλληση. Έχω φτιάξει το Hilton, τη Μεγάλη Βρετανία, το Ledra Marriott. Κάνω ότι ξέρω και ότι δεν ξέρω το μαθαίνω.»

Όταν όλοι μιλούσαμε για την κρίση ο Ντάμε ήταν στη Ζάκυνθο και δούλευε σε μια εταιρία. Του κάλυπταν έξοδα, τις μετακινήσεις και του παρείχαν έναν εξαιρετικό μισθό.

«Το φαντάζεσαι; Ένας αφρικανός έπαιρνε καλύτερα λεφτά από τους έλληνες!»
Πόσες συζητήσεις χωρεί μια τόση δα φρασούλα; Θα σιωπήσω αδέρφια…
«Δεν είναι γιατί με αγαπούσαν, συνεχίζει, αλλά επειδή τους έκανα την δουλειά.»

Πόσο απλό ακούγεται –«τους έκανα τη δουλειά»- και τώρα φαντάσου μια στιγμή τι θα γινόταν αν όλοι απλά κάναμε «την δουλειά» μας. Σωστά, με συνέπεια, με όρεξη να μάθουμε όσα δεν κατέχουμε, και ολοκληρωμένα. Δεν θα πω τί βλέπω εγώ γιατί η φαντασία τον παραμυθάδων πάντα φτάνει πολύ μακριά, αλλά το νόημα το έπιασες!

– Τι κάνεις όταν δεν δουλεύεις;
– Για πολλά χρόνια όταν δεν δούλευα, απλά δούλευα αλλού. Τώρα δουλεύω κι αλλού αλλά έχω και την οικογένειά μου, τα παιδιά μου. Είμαι και μέλος της κοινότητας της Σενεγάλης, έχω και το σύλλογο γονέων και…

Τον ρωτάω για τα παιδιά, την Μάνε και τον Μπεν. Του αρέσει να τα βλέπει όταν ξυπνάει, να σκαρφαλώνουν στο κεφάλι του, να κρέμονται από το λαιμό του. Να τα σκεπάζει το βράδυ. Να περνάνε χρόνο μαζί στο σπίτι. Να πηγαίνουν βόλτες και διακοπές. Έχει και μια μεγαλύτερη κόρη, ζει στην Σενεγάλη. «Όλα είναι για την οικογένεια. Είμαι καλός πατέρας. Είμαι καλός σύζυγος, το ξέρω. Έτσι μεγάλωσα κι εγώ. Έτσι ήταν και οι γονείς μου, τους ευχαριστώ για αυτό.»

Μου μιλάει για το πόσο τυχερός είναι πού έχει την γυναίκα του.
– Χθες μου είπε ξανά «Σε αγαπάω πάρα πολύ». Είμαστε μαζί σχεδόν δέκα χρόνια.
– Και να είστε αλλά χίλια!
– Με την Κούρα είμαστε από την ίδια πόλη. Πήγαινε στη ίδια τάξη με την αδερφή μου. Την βοήθησα όταν ήρθε στην Ελλάδα και έκτοτε είμαστε μαζί. Είμαστε διαφορετικοί. Αυτή τρέχει, εγώ θέλω σταθερότητα.

Άλλωστε όλα τα κλισέ του κόσμου δεν λένε πως τα ετερώνυμα έλκονται; Ε να το.

Έναν άντρα που έχει δουλέψει πολύ και τα έχει καταφέρει τόσο καλά δεν μπορώ παρά να τον ρωτήσω τι θα έλεγε σε εκείνους που τώρα ξεκινούν την διαδικασία.

«Αν έχουν αποφασίσει να μείνουν εδώ, τότε εμείς το λέμε intégrée.»

Αρχίζω να παλεύω με το Google translate ενώ με ένα μαγικό τρόπο έχω καταλάβει τι εννοεί (δεν μιλάω γρι Γαλλικά), αλλά δεν βρίσκω ελληνική λέξη που να ταιριάζει. Για τους μη Γαλλόφωνους ο Ντάμε εξηγεί:

«Να μάθουν τα πάντα για την χώρα που ζουν. Τη γλώσσα, τους νόμους, τα δικαιώματά τους, τί μπορείς και τί δεν μπορείς να κάνεις. Να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους και το μυαλό τους. Intégrée σημαίνει να είσαι μέσα, μέσα στην κοινωνία!»

Related ›

«Μαμά, τι είναι οι Αλβανοί;»

Ο Μάριος και η Μιρέλα έφτασαν στην Ελλάδα πριν 24 χρόνια. Τα παιδιά τους γεννήθηκαν εδώ, κι εκείνοι καλλιεργούν το σκόρδο που κάνει γνωστό στο εξωτερικό τον Πλατύκαμπο Λάρισας. Αλλά ακόμα περιμένουν την ελληνική ιθαγένεια.

H αμφισβητούμενη ασφάλεια των safe zones

Με βάση τον αρχικό σχεδιασμό, στις ασφαλείς ζώνες των camps που φιλοξενούν ασυνόδευτους ανηλίκους προβλέπεται «24ωρη φροντίδα και προστασία». Αλλά οι περιπτώσεις που φέρνει στο φως το Solomon δείχνουν πως η πραγματικότητα συχνά απέχει από όσα στη θεωρία προβλέπονται.

Η πρώτη βροχή στη «Μόρια 2.0»

Μόλις ένα μήνα αφού δημιουργήθηκε, έτσι μοιάζει η ζωή στο νέο καμπ «Μόρια 2.0» στις 8 Οκτωβρίου 2020, μετά την πρώτη βροχόπτωση.

0 Σχόλια

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

11 + two =

More to read

Related

«Μαμά, τι είναι οι Αλβανοί;»

«Μαμά, τι είναι οι Αλβανοί;»

Ο Μάριος και η Μιρέλα έφτασαν στην Ελλάδα πριν 24 χρόνια. Τα παιδιά τους γεννήθηκαν εδώ, κι εκείνοι καλλιεργούν το σκόρδο που κάνει γνωστό στο εξωτερικό τον Πλατύκαμπο Λάρισας. Αλλά ακόμα περιμένουν την ελληνική ιθαγένεια.

H αμφισβητούμενη ασφάλεια των safe zones

H αμφισβητούμενη ασφάλεια των safe zones

Με βάση τον αρχικό σχεδιασμό, στις ασφαλείς ζώνες των camps που φιλοξενούν ασυνόδευτους ανηλίκους προβλέπεται «24ωρη φροντίδα και προστασία». Αλλά οι περιπτώσεις που φέρνει στο φως το Solomon δείχνουν πως η πραγματικότητα συχνά απέχει από όσα στη θεωρία προβλέπονται.

Η πρώτη βροχή στη «Μόρια 2.0»

Η πρώτη βροχή στη «Μόρια 2.0»

Μόλις ένα μήνα αφού δημιουργήθηκε, έτσι μοιάζει η ζωή στο νέο καμπ «Μόρια 2.0» στις 8 Οκτωβρίου 2020, μετά την πρώτη βροχόπτωση.

Big news coming soon!

Be the first to get our news. Join our mailing list and let us show you what we're working on. Take part in the discussion with our writers, join our surveys and let us know what you think. 

You have Successfully Subscribed!

Share This